گویش مردم دامغان گونه ای از زبان اصیل فارسی است که با لهجه مردم خراسان پیوستگی دارد  باید گفت این گویش در تمامی نواحی این شهر یکسان نیست .

در اینجا سعی کردیم تا تعدادی از کلمات و جملات نواحی شرق این شهرکه به گویش شاهرودی نیز  تکلم می کنند، گزیده شود . لازم به ذکر است تا حدودی این کلمات در بین جوانان امروزی تکلم نمی گردد .

خوردَم = خُوردُم                 شنیدَم = شنیدُم

گفتَم = گفتُم                         دیدَم = دیدُم

چیدَم = چیندُم                  ایستادم = اِستادُم

شکم = شُکُم                       روغن = روغان

به آخر تعدادی از اسامی و کلمات واو اشباح شده اضافه می گردد .

حسن = حسِنو            حسین = حُسِنو            محمد = مَمِدو      کوچک = کوچوکو          چرخ = چرخو       گوساله = گاسُولُو

واژه نامه :

آسانو : قصه         آستِه : آهسته             آسمان غرمبه : صدای رعد وبرق                  آسیُو : آسیاب 

       آفتُو : آفتاب ، خورشید

آلِنگو :ضمغ درخت زرد آلو         اینجن : اینجا

اِختلاط : گفتگو        اَلنگو : دست بند        اَلو : شعله ور شدن

اِمشو : امشب      اُو : آب          اوردَنگ : تیپا      اوسار : افسار          اوماچ : نوعی آش    اینجه : اینجاست

این سفه : این سفر ، این بار

بابُو : پدر بزرگ     بالشم : بالش     بِرار : برادر       پَرپَرو : پروانه         پی یر: پدر      پَله: نیمه هر چیز  

   پیتی : حلب ، ظرف روغن ونفت               تُخمو : تخمه                 تُرکُمان : نوعی مورچه بزرگ      

تُک : دهان   تِلو : خار   جِزو : جیرجیرک   جَلُب : زرنگ و شیطان      جوز : گردو   

  چِلمِه : شاخه ،خوشه           چَم: خم ، پیچ      چَنِه : چانه      حَسو : نوعی آش   

   خُشکو : زردآلوی خشک شده     خُوار : خواهر     دَبه : ظرف پلاستیکی   دِلنگان : آویزان   

  دُم لَقِلو : بچه قورباغه       دیفال : دیوار    رِندو : برنج ته دیگ     روشوره : سفید آب     سارُق : بقچه بسته

لباس     سَلمو : نوعی سبزی     شو : شب     غُطه : آب تنی      کاچه : پرحرف      کالِکو : خربزه نارس  

   گُوش بَرو  : نوعی بوته صحرایی     گولاچ: نوعی نان روغنی      ناخود : نخود     ننجان : مادر بزرگ  

  وغ : قورباغه      یخدان : چمدان      واشلو : داس