گویش مردم دامغان گونه ای از زبان اصیل فارسی است که با لهجه مردم خراسان پیوستگی دارد باید گفت این گویش در تمامی نواحی این شهر یکسان نیست .
در اینجا سعی کردیم تا تعدادی از کلمات و جملات نواحی شرق این شهرکه به گویش شاهرودی نیز تکلم می کنند، گزیده شود . لازم به ذکر است تا حدودی این کلمات در بین جوانان امروزی تکلم نمی گردد .
خوردَم = خُوردُم شنیدَم = شنیدُم
گفتَم = گفتُم دیدَم = دیدُم
چیدَم = چیندُم ایستادم = اِستادُم
شکم = شُکُم روغن = روغان
به آخر تعدادی از اسامی و کلمات واو اشباح شده اضافه می گردد .
حسن = حسِنو حسین = حُسِنو محمد = مَمِدو کوچک = کوچوکو چرخ = چرخو گوساله = گاسُولُو
واژه نامه :
آسانو : قصه آستِه : آهسته آسمان غرمبه : صدای رعد وبرق آسیُو : آسیاب
آفتُو : آفتاب ، خورشید
آلِنگو :ضمغ درخت زرد آلو اینجن : اینجا
اِختلاط : گفتگو اَلنگو : دست بند اَلو : شعله ور شدن
اِمشو : امشب اُو : آب اوردَنگ : تیپا اوسار : افسار اوماچ : نوعی آش اینجه : اینجاست
این سفه : این سفر ، این بار
بابُو : پدر بزرگ بالشم : بالش بِرار : برادر پَرپَرو : پروانه پی یر: پدر پَله: نیمه هر چیز
پیتی : حلب ، ظرف روغن ونفت تُخمو : تخمه تُرکُمان : نوعی مورچه بزرگ
تُک : دهان تِلو : خار جِزو : جیرجیرک جَلُب : زرنگ و شیطان جوز : گردو
چِلمِه : شاخه ،خوشه چَم: خم ، پیچ چَنِه : چانه حَسو : نوعی آش
خُشکو : زردآلوی خشک شده خُوار : خواهر دَبه : ظرف پلاستیکی دِلنگان : آویزان
دُم لَقِلو : بچه قورباغه دیفال : دیوار رِندو : برنج ته دیگ روشوره : سفید آب سارُق : بقچه بسته
لباس سَلمو : نوعی سبزی شو : شب غُطه : آب تنی کاچه : پرحرف کالِکو : خربزه نارس
گُوش بَرو : نوعی بوته صحرایی گولاچ: نوعی نان روغنی ناخود : نخود ننجان : مادر بزرگ
وغ : قورباغه یخدان : چمدان واشلو : داس
برچسبها: